۱۳۹۰/۰۳/۳۱

خدايا مرا تنها مگذار

خدايا مرا تنها مگذار

خدايا تو را دوست دارم

تو را دوست دارم كه آسمان تنهايي مرا با مهرباني و لطافتت پر مهر و آرام ميكني

خداوندا تو ميداني كه جز تو عشق بي نام نشان است

تو خود خالق عشقي پس مرا نيز عاشق گردان

به لطافت ستارگان تنهاي آسمان شب

به قرائت آرام كلامت

به نجابت اشكهاي غلطان بر گونه هاي گريان بنده سراپا گناهت

و به تمام خوبيهايت تو را سوگند ميدهم

كه مرا تنها مگذار

مرا تنها مگذار تا با آرامش حضورت بي نياز شوم

مرا تنها مگذار كه مبادا نگاهم به نگاه بنده اي از جنس خاك محتاج شود

دستان نحيفم را در غايت نياز به سويت ميكشانم

چشمان گريانم را ملتمسانه به درگاه بي شائبه ات ميدوزم

و از مناعت ذاتت ميخواهم كه مرا آرام گرداني تا در آرامش تو
نوشته شده توسط عباس کیانی دارابی در 12:50 |  لینک ثابت   •