عباس كياني دارابی-وكيل پایه یک دادگستري
۱۳۹۰/۰۷/۲۸
آمارهای بسیار تکاندهندهای از مجازاتهای کیفری
نگارنده کتاب «تاریخ ایران مدرن» در بخشی از اثر خود که به توصیف نحوه حکمرانی سلسله قاجار در ایران قدیم اختصاص دارد، آمارهای بسیار تکاندهندهای از مجازاتهای کیفری انجام شده در یکی از مراکز ولایتی-شیراز- ارائه کرده است.
به گزارش قانون، «یرواند آبراهامیان» که علاوه بر کتاب مذکور پژوهش تاریخی «ایران بین دو انقلاب» را نیز در کارنامه دارد، در «تاریخ ایران مدرن» علاوه بر روایتگری رویدادهای مقطع تاریخی شکلگیری قاجار تا مقطع زمانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به ارائه برخی تحلیلهای جامعهشناختی نیز روی آورده است... وی در بخشی از کتاب خود با تاکید چند باره بر فقدان ساختارهای در زمان قاجاریه، از نقش بسیار بالای متنفذان محلی همچون کدخداها و روسای قبایل در حکمرانی سلسله قاجار خبر میدهد و میافزاید: قاجارها مادام که به لحاظ نظری، اقتدار نهایی حق حیات و مرگ را در اختیار داشتند، آماده واگذاری اکثر موضوعات حقوقی به قضات مذهبی، رؤسای قبایل، کدخداها و بزرگان اصناف بودند، این امر در کشوری که دولتش ابزارهای کمشماری برای اعمال قدرت در اختیار داشت و میتوانست از چوبههای دار در ملاعام برای نشان دادن صحنههای هولناک بهرهگیری کند، چیز کوچکی نبود.
در ادامه برای نشان دادن اینکه قاجارها چگونه با برپایی چوبههای دار به ارعاب مردم میپرداختهاند، آمار برخی مجازاتهای کیفری در مرکز ایالتی شیراز مورد اشاره قرار گرفته است، در این بخش میخوانیم: «مطابق یکی از خاطرات مربوط به مقطع زمانی بین سالهای ۱۲۵۲ تا ۱۲۸۳، در مرکز ولایتی شیراز ۸۲ مورد اعدام در ملاعام انجام گرفت.
این تعداد مجازات اعدام فازغ از تعداد آن، از نظر اشکال اجرا، شرایط ویژه و تکاندهندهای داشت. این اعدامها شامل ۴۸ مورد گردن زنی،۱۷ مورد مرگ با طناب دار، دو مورد کشیدن و چند مورد قطعه کردن جسد محکوم، چهار مورد زنده به گور کردن و دو مورد دریدن شکم، میشد.
علاوه بر اعدامهای تکاندهنده مذکور، طی دوره زمانی مورد ذکر، همچنین ۱۱۸ مورد قطع اندام- ۴۱ مورد قطع انگشت،۳۹ مورد پا، ۳۸ مورد گوش و ۱۱۰ مورد مجازات با تازیانه که دو مورد آن بسیار شدید و مهلک بوده است- انجام شد.
به باور نویسنده این نمایشها عمدتا به منظور ترساندن مجرمان و همچنین نمایش قدرت سلطنتی در سطح وسیعتر انجام میگرفت. به ویژه برای ترساندن عشایری که همیشه امکان داشت به راهزنی روی آورند.»
منبع
www.lawborhan.com
به گزارش قانون، «یرواند آبراهامیان» که علاوه بر کتاب مذکور پژوهش تاریخی «ایران بین دو انقلاب» را نیز در کارنامه دارد، در «تاریخ ایران مدرن» علاوه بر روایتگری رویدادهای مقطع تاریخی شکلگیری قاجار تا مقطع زمانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به ارائه برخی تحلیلهای جامعهشناختی نیز روی آورده است... وی در بخشی از کتاب خود با تاکید چند باره بر فقدان ساختارهای در زمان قاجاریه، از نقش بسیار بالای متنفذان محلی همچون کدخداها و روسای قبایل در حکمرانی سلسله قاجار خبر میدهد و میافزاید: قاجارها مادام که به لحاظ نظری، اقتدار نهایی حق حیات و مرگ را در اختیار داشتند، آماده واگذاری اکثر موضوعات حقوقی به قضات مذهبی، رؤسای قبایل، کدخداها و بزرگان اصناف بودند، این امر در کشوری که دولتش ابزارهای کمشماری برای اعمال قدرت در اختیار داشت و میتوانست از چوبههای دار در ملاعام برای نشان دادن صحنههای هولناک بهرهگیری کند، چیز کوچکی نبود.
در ادامه برای نشان دادن اینکه قاجارها چگونه با برپایی چوبههای دار به ارعاب مردم میپرداختهاند، آمار برخی مجازاتهای کیفری در مرکز ایالتی شیراز مورد اشاره قرار گرفته است، در این بخش میخوانیم: «مطابق یکی از خاطرات مربوط به مقطع زمانی بین سالهای ۱۲۵۲ تا ۱۲۸۳، در مرکز ولایتی شیراز ۸۲ مورد اعدام در ملاعام انجام گرفت.
این تعداد مجازات اعدام فازغ از تعداد آن، از نظر اشکال اجرا، شرایط ویژه و تکاندهندهای داشت. این اعدامها شامل ۴۸ مورد گردن زنی،۱۷ مورد مرگ با طناب دار، دو مورد کشیدن و چند مورد قطعه کردن جسد محکوم، چهار مورد زنده به گور کردن و دو مورد دریدن شکم، میشد.
علاوه بر اعدامهای تکاندهنده مذکور، طی دوره زمانی مورد ذکر، همچنین ۱۱۸ مورد قطع اندام- ۴۱ مورد قطع انگشت،۳۹ مورد پا، ۳۸ مورد گوش و ۱۱۰ مورد مجازات با تازیانه که دو مورد آن بسیار شدید و مهلک بوده است- انجام شد.
به باور نویسنده این نمایشها عمدتا به منظور ترساندن مجرمان و همچنین نمایش قدرت سلطنتی در سطح وسیعتر انجام میگرفت. به ویژه برای ترساندن عشایری که همیشه امکان داشت به راهزنی روی آورند.»
منبع
www.lawborhan.com
نوشته شده توسط عباس کیانی دارابی
در 18:51 | لینک ثابت
•
