۱۳۹۱/۱۲/۰۱

اشعار و ترانه هاي مازندراني

مه یار قهر بکرده نخرنه غذا//دستمال دست هیرم هاکنم عزا

همه یار بهیتنه شه دل رضا // من بورم یار بهیرم با جنگ و دعوا

کیجا وَنگ دِنه شِه سِره سیکاره//ریکا به صحرا گِنه مِن تِه بِلاره

//الهی سیکا مَرگی دَکِفه شِماره//مردم ریکا نَوءِ مِن تِه بِلاره

سه پنج روز پونزِه بیِه تِه نِمویی /تیرِماه سیزّه بیه ته نمویی

///مرِه وَدِه هدایی سَرِخرمِن /خرمِن کَربزه بیّه ته نمویی

بپیسه آسمونه مونه مه دل//کاشم بزوهه نون مونه مه دل

سوایی تا نماشون برمه کنه//غریبه آدمونه مونه مه دل

***
ته ره باتمه نپوش مل مله جمه

تره باتمه نشو کوهیه خانه

فردا باهار وونه کوهی شونه کوه

تیناری رختخواب چش نشونه خو

تیناری رختخواب چش نشونه خو


مه دل تنگه سر هادِ شه صدا رِ
بزن ساز و دم هادِ لله‌وا رِ
***
ته جا بلبل گلي به گلي نونه
ته نخوندي پيله ، پاپلي نونه
***
بي ته لاله و لمپا سو ندنه
ونوشه اسبه بونه ، بو ندنه
***
بهار وائه پيغومِ پِه اني
هلي اسبه جِمه رِ دوجني
***
بهار گله‌ي بچا بچايي
ميا گيرنه مه دل ته بي‌صدايي
***
خل توم گوم بيمه ، مه ويشه تِئي
نوج بزه پيتومه ، مه ريشه تِئي
***
برو بي ته سو آ صفا ندارنه
تناري گلي ونگا وا ندارنه
***
مه دل تنگه دم هاده لله وا رِ
بزن ساز و دم هادِ شه صدا رِ
***
مه دل تنگه سر هادِ شه صدا رِ

                                  چاربیداری کمه شبگیر به شبگیر دست ره یاسه بورده دوش ره زنجیر

دتردارونه دل ره بخره تیر منه مرد جوون ، زار زار بیمه پیر

-----

ته بالای تلار من در زمینم ته نارنج قلم من در کمینم

چله ره ول هاکن نارنج بچینم صد و سی تا خش ره ته رو دچینم

-----

لمپا که کم سوئه یک عیبی دارنه فتیله کتاهه یا نفت ندارنه

شما بورین بوین یوری کیجاره اتی نفت دکنه امه لمپاره

-----

خورده وچه بیمه مر نیه حالی همه فکر زن و من فکر بازی

اسا هم که مره بهییه حالی مله کیجائون بهینه خالی

-----

چچی گنی مره اشنونه مه دل بالا مله خوندنه مست بلبل

مست بلبل بخون یک حال دیگر مه دل دره درد امیر و گوهر


دادار مِنزِل مازِرون اَلبِرز ديوار خِزِر مِه آبِرو بَركِتِ
هِوا شِوار وِنه خاكِه اَمِه مار خِدايا تِه اَمه مار خارخاري دار
خانه ام مازندران البرز شده ديوار آن آبرويم شد خزر از بركت دادار آن
هوايش نرم باراني و خاكش مادرمان خدايا تو نگهداري كن از اين مادرمان
مجيد صالحي ملقب به صالح


وَنوشِهْ رِه گِمـِّهْ چييِهْ تِهْ دامِنْ چاكْ ؟ نُوروُز بييَموُ نَظِر دارْنـي سُويِ خاكْ
تُوپَنْجْرُوزِهْ عُمْرْدارْني،تِرِهْ چييِهْ باك؟ هَرْكَس بِدَني كَم بِزيسْتِهْ،هَسِّه پاكْ
گويم بنفشه را ، ز چه شد دامن تو چاك نوروز آمد نظرت هست سوي خاك
اين پنجروز عمر ترابهر چيست باك؟ هركس كه كم بزيست در عالم هموست پاك
امير پازواري

قالي سَرْنيشْتي،كُوبِ تِريرِهْ يادْدارْ اَمسالِ سيري،پارِوَشني رِهْ ياد دارْ
اَسبِ زينْ سِوارْ دُوشِ چَپي رِهْ يادْ دارْ چَكمِهْ دَكِردي،لينگِ تَلي رِهْ يادْ دارْ
ياد كن چون روي فرشي ،بوريا نيمدار را سيرگشتي ياد كن، بودي گرسنه پار را
زين سواري ياد كن زنبيل وكوله بار را چكمه پوشا! ياد كن پاي پياده خار را
امير پازواري

سَرْرِهْ بَشِسّي،زِلفُونْ رِهْ غيش بِساتي اَلْماسْ دينْگوُئي،دِلْرِهْ خِريشْ بِساتي
هِزارْبيگانِهْ رِهْ، شِهْ وَرْ خويشْ بِساتي مِهْ جا بَرِسي ، خَوْدْ رِهْ دَرْويشْ بِساتي
شستي سروزلف را كردي غيش الماس بدل بريختي ،گشت خريش
بيگانه هزار كس گزيدي چون خويش بر من چو رسيده اي ، شدي چون درويش
امير پازواري


تيـرِنگْ بَديمِهْ كِهْ ويشِهْ نيشْتِهْ بيِهْ بَوتِمِهْ تيرِنْگْ !تِهْ مِدِّعاچِهْ چييِهْ
مِهْ ديمْ سِرْخِهْ ، مِهْ گِرْدِنْ هَلي تي تيِهْ هَرْكَسْ عاشِقْ بوُ،دُونّهْ مِهْ دَرْدْ چِه چييِهْ
بـديـدم من تذروي زار وخستـه درون بيشـه اي تنهـا نشستـه
بدو گفتـم: چه باشـد مـدّعـايت بگـفتـا نيك بنگـر بـا درايت
كه رويم سرخ وگردن هست الوان چنـان اشكوفه اي فصل بهاران
كه رويد بر درخت گوجه بسيار همان آلوچه ي پر بهر وپر بار
هر آن عاشق بود داند سبب چيست؟ فغان ودرد من از كيست ، از چيست؟

امير پازواري

اَمْروُزْ چَنْدْ روُزِهْ ، دوُسْتِ گِموُنْ نِدارْمِهْ وَحْشي بَئيمِهْ دينُ وُ ايموُنْ نِدارْمِهْ
وِنِـهْ شِـهْ بـوُرِمْ ، بَـلِدِاوُنْ نِـدارْمِـهْ شِهْ دوُسْتِ مِنْزِلْ رِهْ مِنْ نِشوُنْ نِدارْمِهْ
نـدارم آگـهي چنـدي ز جـانـان شـدم وحشي نـدارم دين وايمـان
رَوَم بايد به نزدش، نيست رهبان نـدارم من نشـان ، از كـوي ايشان
امير پازواري


خامبه ماه بَووئم بالای سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه آفتاب بَووئم تی خِنِ سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه مِه بَووئم هَمِش سَفر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه الله بَووم تی دِلِ سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه ماهی بَووم تی حوضِ سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
چِلچِلا بَووئم تی نالِ سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
چادر سیا بَووم مِن تِنِه سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه سِرمِه بَووم تی چِشِ وَر دَووءم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه آهو بَووم مِن صَرا سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
کبوتر بَووءِم دار دارِ سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
کبک کوهی بَووم کِرکِره سَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه گوشوال بَووم تی گوشِ وَر دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خواب شیرین بَووءم مِن نِصفِ شو دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
خامبه چِشمه بَووم آبِ وِضو بَووءِم صیادِ دِل بَسووزِ
آینِه بِواشِم تی روبرو دَووءِم صیادِ دِل بَسووزِصواحي که وونه، آسوک و لرزون

باجي‌خاله سره جم انه بيرون
*****
چشّه دس کشنه تار و سياهه

ديروز افتاب بي‌ يه امروز مياهه
*****
ونه سر غمزه و دسمال به گردن

جليقه‌ي پيله وه دارنه درزن
*****
کلش کنده، ونه سينه خرابه

نتونده بخسه، وه ره عذابه
*****
سيو شوي ميون تک‌تک کلش

اتّا مرغنه هسّه ونه خرش
*****
احمدي دسته‌گاري داشته پارسال

وه پيش‌پيش شي‌يه وُ باجي به دنبال
*****
کُنه رويي، کُنه لوه، کُنه مس

همه گاريِ تن شريک ‌جه دَوس
*****
نوشابه شيشه و سانديسِ کارتن

خرينه ديکونا جه مفت و ارزون
*****
وشون گاري که پر بيّه نم‌نم

شي‌نه جوکّي‌مله پيش محرّم
***** احمدي چونه زنده باجي نيشته

کلش کنده که بَي ته اَتي ويشته
*****
هوا تاريکِ شوئه، بي‌صدائه

باجي دسته‌گاري ره توک هدائه
*****
ونه چش اسري‌يه، برمه نکنده

باجي دنيا ره بدجور خنده زنده.

*****

شعر تبري: علي شيرين‌دوست

کیجا جان بِشناستِمِه ته سازِ صدا

بیَمومه بِریم هاکردمه سِما
*****
الهی ته عاروسی بَوه عزا

ته رخت دَپوشِن سید و مُلا
*****
پنبه جارِ دِله ندومبه کی خوندِنه

وِنه صدا چَنده یارِ موندِنه
*****
شِمان بورین بارین کِنه وِه خوندِنه

این بی حیاگیری وِنه وه موندِنه

 

نوشته شده توسط عباس کیانی دارابی در 11:8 |  لینک ثابت   •